Bij Gewoon Klei kun je terecht voor het creëren van unieke, persoonlijke stukken die een diepgaande betekenis dragen. Annette’s project van het maken van een urn, voor de as van haar zoon Maarten, is een perfect voorbeeld van hoe keramiek niet alleen een creatieve kunstvorm is, maar ook een prachtig middel kan zijn voor het koesteren van herinneringen.
The making of…
Het avontuur begon met een cadeaubon die haar man aan haar gaf. Annette koos ervoor om deze workshops te gebruiken om zelf de urn te maken.
Tijdens de allereerste workshop zaten Annette en ik samen om haar wensen voor de urn te bespreken.
Met zorg en aandacht hebben we de mogelijkheden doorlopen, van de vorm tot de kleur en kozen we voor een ringen opbouw als techniek voor het maken van de urn. Hoewel Annette nog nooit eerder met deze techniek had gewerkt, ging dit haar ongelooflijk goed af.
Gedurende vijf intensieve workshops kwam de urn tot stand. Terwijl de urn de eerste keer gestookt werd, maakten we samen een uitstapje om het perfecte glazuur te vinden. Uit de ontelbare opties kwam een levendig blauw tevoorschijn, welke Annette met zorg en precisie in drie lagen op de urn aanbracht. De laatste stap, de glazuurstook, zorgde voor een prachtige resultaat: een persoonlijke, unieke handgemaakte urn.
Tot zover, in het kort, het proces van het tot stand komen van de urn. Het echte hart van dit verhaal ligt in Annette’s antwoorden op mijn vragen tijdens ons interview:
Waarom koos je ervoor om zelf een urn te maken?
“Ik werd getriggerd door een stukje over Gewoon Klei in de krant. Nadat ik op je site had gekeken en twee rechte urnen zag, bedacht ik dat ik iets anders wilde. Dus begon ik te Googlen en vond ik een afbeelding van een blauwe urn die me aansprak. Ik dacht: “Die laat ik Dianne maken”, omdat ik eigenlijk niet van plan was om zelf een urn te maken. Maar toen zei iemand anders tegen me: “Dat moet je zelf doen…” En zo begon het te broeien zeg maar. En aangezien Maarten vroeger zelf veel keramiek heeft gemaakt, leek het me toch leuk om de urn zelf te maken.”
Hoe was het om samen met een keramist te werken aan de urn?
“Het was heel relaxed. Je gaf veel ondersteuning en begeleiding maar nam tegelijkertijd niet het werk uit mijn handen. In het begin was het rollen van de rolletjes nog wat onwennig, omdat ik heel voorzichtig moest zijn om geen lucht in de rolletjes te krijgen. Maar na verloop van tijd ging dat steeds makkelijker. Ik voelde me echt op mijn gemak tijdens het hele proces.“
Wat was het meest uitdagende aspect van het maken van de urn?
“Het meest uitdagende was het opbouwen van de rollen en vooral het vormgeven zoals ik het voor ogen had. Ik vroeg me af hoe de urn in de hoogte zou gaan en hoe dat zich verder zou ontwikkelen. Wat als het te wijd werd, bijvoorbeeld? Maar je gaf aan dat ik tijdens het maken makkelijk correcties kon maken, wat ook lukte, waardoor ik er meteen vertrouwen in kreeg.
Ook hebben we vooraf een mal geknipt van de vorm, waardoor het goed lukte om de vorm ook in de klei te behouden.“
Wat was het meest bevredigende moment tijdens het proces?
“Tijdens mijn tijd bij jou begon ik steeds meer te beseffen dat ik met iets heel bijzonders bezig was.
Het contact met de klei en het creëren van de vorm met mijn handen vond ik heel fijn. Maar wat ik echt heerlijk vond was toen de urn als vorm er stond en ik hem kon verfraaien, glad maken met de loomer. Dat voelde echt als een moment van voldoening.
Toen de urn af was, was ik echt heel blij. Ik had zoiets van: dat komt wel goed en als hij de stook niet zou overleven, dan was dat maar zo.“
Wat zou je anderen willen meegeven die overwegen om zelf een urn te maken voor een dierbare?
“De ambiance van het atelier en de rust die jij hebt, zijn heel prettig. Het is gewoon heerlijk om met klei bezig te zijn en te zien dat je zelf iets met je handen kunt creëren. Ik denk dat als je het zelf graag wilt, iedereen een urn kan maken.
Hoewel het voor mij na zoveel jaren misschien anders is – omdat ik er nu makkelijker mee om kan gaan – zou je kunnen zeggen dat dit een zwaar onderwerp is. Juist daarom is het fijn dat je in een niet te grote ruimte bent met niet te veel mensen, in ons geval met zijn tweeën. Een urn is toch iets heel persoonlijks.“
Is de urn geworden zoals je je had voorgesteld?
“Ja, absoluut! Nou, hij is ietsje anders dan het plaatje wat ik had gegoogled maar het is natuurlijk handwerk en de urn is nu echt mijn eigen stijl. Ik vind het eigenlijk bizar dat hij zo mooi is geworden zoals hij nu is.“
Zou je anderen aanraden om zelf een urn te maken voor een dierbare?
“Ja, natuurlijk! Ik ben er heel erg blij mee en ik vond het een hele leuke ervaring. Ik had echt nooit verwacht dat ik dit zou doen, maar alles viel zo mooi samen.“
Het project van Annette om een urn te maken was erg bijzonder en persoonlijk. We kijken beiden terug met een fijn gevoel. En ook met deze ervaring hebben we weer een herinnering gemaakt.
Als je geïnteresseerd bent in het maken van een urn of een andere vorm van herinnering voor een dierbare, neem gerust contact met me op.
